Klatka piersiowa - terminy szkoleń

Termin szkolenia :

02-03 Październik 2009

BRAK WOLNYCH MIEJSC !!!!!!!!!!!!!!!
ZAPISY NA LISTĘ REZERWOWĄ

 Miejsce szkolenia:

 
Hotel Wodnik

97-413 Bełchatów 3

Słok k/Bełchatowa

 

 

Nad samym brzegiem czystych wód zalewu Słok, w otoczeniu pięknej zieleni pachnących, sosnowych lasów, wkomponowany jest hotel 'Wodnik'. Dzięki otaczającej przyrodzie, każdy znajdzie chwilę na wyciszenie i doskonałe warunki do relaksu, jak również spokojnej pracy.

 

Po trudach intensywnych szkoleń, czy konferencji każdy może udać się na spacer brzegiem czystego zalewu wśród szumu sosen, może zapomnieć nie tylko o pracowitym dniu, ale także o gwarze i pośpiechu dnia codziennego.

Dodatkowym balsamem dla duszy i ciała będzie oferta centrum rekreacyjnego, gdzie można skorzystać z 25-metrowego basenu, 100-metrowej zjeżdżalni, sauny suchej i parowej, solarium, siłowni i jacuzzi.

W pogodne dni do dyspozycji są także wypożyczalnia sprzętu wodnego, rowery, dwa boiska do piłki plażowej, dwa korty z powierzchnią tartanową oraz boisko do piłki nożnej.

 

 

 


Dwór Olszewskich

Wizytówką miasta i niewątpliwie najbardziej rozpoznawalnym miejscem w Bełchatowie jest osiemnastowieczny Dwór Olszewskich.

Dworek Olszewskich w Bełchatowie to kompleks dworsko-parkowy w stylu późnobarokowym, który powstał w pierwszej połowie XVIII wieku, kiedy właścicielami bełchatowskich dóbr była rodzina Rychłowskich, herbu Nałęcz.

Dworek służył przez minione lata kolejnym, zmieniającym się właścicielom miasta. Początkowo był budynkiem parterowym. W XIX wieku został dwukrotnie rozbudowany. Obecny wygląd zawdzięcza pracom remontowym przeprowadzonym w 1998 roku. Od tego czasu jest siedzibą Muzeum Regionalnego w Bełchatowie.

Do dzisiaj zachowało się wiele pierwotnych elementów dworu m.in.: kominek, wzorzysta mozaika parkietowa oraz większość stolarki drzwiowej. Dawny wygląd budynku przywołuje, znajdująca się w muzeum, stała ekspozycja pn. Wnętrza dworskie z przełomu XIX i XX wieku. W stylowych, późnobarokowych wnętrzach muzeum organizowane są wystawy, koncerty, spotkania autorskie, a także inne przedsięwzięcia okolicznościowe.

Dwór Olszewskich, jak również przyległy do niego park, stanowi obecnie miejsce spotkań oraz centrum życia kulturalnego miasta. W sezonie letnim, w parku rozbrzmiewa muzyka prezentowana m.in. przez artystów uczestniczących w Międzynarodowym Festiwalu Kultury i Tradycji pn. Sobótki Adama i Ewy czy też Festiwalu Młodej Sztuki.

Kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Bełchatowie

Pierwotny drewniany kościół wzniesiono wraz z klasztorem w 1617 roku. Około 1720, do kościoła dobudowano murowane kaplice pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i św. Franciszka (obecnie Pana Jezusa), między którymi na miejscu drewnianego kościoła wzniesiono obecny. Konsekracja kościoła odbyła się w 1731 r. W połowie XIX w. uległ on ponownej przebudowie. W roku 2000-lecia Chrześcijaństwa mianowany został Kościołem Jubileuszowego Pielgrzymowania, zaś w 2003 wyniesiono go do godności Fary. Godne zobaczenia jest wnętrze kościoła, które stanowi m.in.: późnobarokowy ołtarz Matki Boskiej Pocieszenia, drewniane rzeźby i ambona. Wartościową rzeźbą jest Ukrzyżowany Chrystus z I połowy XVIII w. Kościół ten usytuowany jest w centrum miasta, u zbiegu ul. Kościuszki i Placu Narutowicza.

 Kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych w Parafii Grocholice

Jest to gotycki kościół, który powstał w latach 1220-1233 z fundacji arcybiskupa gnieźnieńskiego Wincentego z Czarnkowa. Historyczne i demograficzne uwarunkowania przyczyniły się do jego wielokrotnej przebudowy. Z pierwotnej zabudowy kościoła pozostała tylko część murów i szkarpy dwóch przęseł nawy. Nie stracił on jednak swego gotyckiego stylu. Wnętrze kościoła upiększa drewniany ołtarz z II połowy XVIII w. oraz trzy drewniane rzeźby Świętych Dziewic, które pochodzą z ok. 1350 roku. Opracowanie konserwatorskie rzeźb ukazało ich wysokie walory artystyczne jako dzieł sztuki, a także bezcenną wartość jednych z najstarszych, zabytkowych rzeźb na terenie województwa łódzkiego.

 

Zespół dworsko-parkowo-gospodarczy w Dobiecinie

Na terenie Dobiecina, wsi graniczącej od wschodu z Bełchatowem, zachowały się pozostałości dużego zespołu dworsko - parkowo - gospodarczego, na które składają się: oficyna, budynki gospodarcze, potężny spichlerz, pozostałości parku oraz ozdobna brama z zachowanym ogrodzeniem.

 

Zespół dworsko-parkowy w Dobrzelowie

Dobrzelów to wieś granicząca z Bełchatowem od północy, znana od 1403 r. i w przeszłości wzmiankowana również jako Dobrzelew'.

Dwór w Dobrzelowie zbudowany został w I-szej połowie XIX wieku. Klasycystyczny, murowany, podpiwniczony, parterowy na planie prostokąta. Układ wnętrza dwutraktowy z sienią na osi. Werandę i taras dobudowano później. Ściany rozczłonkowane lizenami z pseudodoryckim belkowaniem. Dach dwuspadowy, z boków facjatki. Oficynka współczesna dworowi - klasycystyczna, murowana na planie prostokąta. Od frontu dwukolumnowy ganek z trójkątnym szczytem. Dach w oficynie czterospadowy.

Wiek najstarszych drzew rosnących w przyległym parku (niektóre lipy drobnolistne i dęby szypułkowe mają od 150 do 200 lat) wskazuje, że założono go równocześnie z budową dworku i oficyny.

 

Zespół pałacowo-parkowy w Łękawie

W  Łękawie stoi piętrowy, nieco pudełkowaty pałac mieszczący dziś Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy. Dobra łękawskie należały w XVIII stuleciu do hrabiostwa Ostrowskich, którzy wznieśli pałac i założyli park w jego otoczeniu. Pałac o rzucie zbliżonym do kwadratu zlokalizowany jest w centralnej części parku. W latach 20. XX w. Józef Przedpełski przekazał go harcerzom z Zagłębia Dąbrowskiego. Dar ten nie był przypadkowy, gdyż Józef Przedpełski mieszkał w Sosnowcu, pracował tam jako inżynier górnictwa i aktywnie działał w tamtejszych strukturach ZHP Harcerze wykorzystywali go na różne zloty, obozy, kursy.

 

Ruiny dworu obronnego w Mikorzycach

Renesansowy dwór obronny w Mikorzycach - a raczej dziś już jego skromne relikty - stoi z dala od ludzkiego wzroku, na wyspie - kopcu otoczonej fosą. Samo miejsce ruin wyznacza skupisko drzew w obrębie dawnego parku, pośród którego znajduje się kopiec z ruiną dworu. Przez fosę przerzucono drewniany mostek prowadzący na wyspę. Po raz pierwszy dwór ten został opisany w 2 pół. XVII wieku przez UIryka Verduna. W latach 1986-87 stał się przedmiotem badań terenowych, dzięki którym wiadomo, że został zbudowany około 1600 r. przez rodzinę Mikorskich, a później był jeszcze przebudowywany w XVII i (lub) w XVIII stuleciu.

Jak wykazały badania, mikorzycki dwór składał się z dwóch ceglanych budynków . Położony był na dużym, obecnie jeszcze wyraźnym, czworobocznym, sztucznie usypanym kopcu otoczonym istniejącą do dziś fosą, pochodzącą z XVI lub XVII stulecia.

Do dziś najlepiej zachowały się pozostałości wschodniego, mniejszego budynku - mury do wysokości parteru oraz fundamenty drugiego budynku.

Cały teren, szczególnie w porze letniej wygląda malowniczo, choć trudno się wtedy przedostać przez gąszcz zieleni. Obiekt ten zatem najlepiej zwiedzać wczesną wiosną lub późną jesienią. Spacerując po ruinach należy szczególnie uważać gdzie stawia się stopy!

 

Drewniany kościół p.w. św. Rocha w Postękalicach

W Postękalicach, wsi leżącej na wschodnich krańcach gminy, osadzie znanej od 1395 r. - zachował się drewniany kościół filialny p.w. św. Rocha, wzniesiony w 1737 r. na miejscu starszej świątyni. Kościół stojący na wzniesieniu, na północ od centrum wioski jest budowlą konstrukcji zrębowej. Posiada niemal kwadratową nawę z nadbudowaną nad nią, tuż nad wejściem wieżyczką, węższe prostokątne prezbiterium zamknięte trójbocznie, płaski strop, dwuspadowe dachy i storczykowe wiązania dachowe.

 Świątynia otoczona jest niskim murem z kamieni polnych. We wnętrzu kościoła zachowały się ślady polichromii oraz belka tęczowa z datą budowy świątyni. Uwagę przykuwa drewniany ołtarz główny z obrazem przedstawiającym Zaśnięcie Matki Boskiej' (z XVIII w.) oraz przedmioty liturgiczne, w tym zwłaszcza drewniana chrzcielnica w postaci stojącego anioła oraz wiszący świecznik z brązu i ze szkła - pochodzące głównie z XVIII stulecia.

Na wieży kościoła w Postękalicach wisi zabytkowy dzwon o wysokości 22 centymetrów odlany z brązu. Zdobi go napis IOAN WAIGNER CRACOVIAE' i data ANNO 1752'. Kościół był restaurowany w 1948 r. oraz w latach siedemdziesiątych. Na terenie Postękalic znajdują się również pozostałości parku na planie czworokąta, z dwoma tarasami i sadzawką.

 

Na terenie gminy Bełchatów znajduje się kilka zabytkowych młynów wodnych. Nad Rakówką, w Księżym Młynie stoi murowano-drewniany młyn wodny, w którym zachowały się pozostałości zniszczonych urządzeń wodnych. Murowano-drewniany młyn z przełomu XIX i XX w. stoi w miejscowości Wyr, murowany z 1914 r. we wsi Zamoście, murowano - drewniany w Słoku z 1947 r.

Stare drewniane chałupy z końca XIX i początku XX w. odnaleźć można do dziś m.in. w Kałdunach i Woli Mikorskiej.

W Józefowie, przy drodze do Piotrkowa Trybunalskiego stoi dąb o obwodzie 4,2 m, uznany za pomnik przyrody. Wieś otaczają lasy olszowe oraz piękne, dzikie łąki.

Z kolei na południowy zachód od wsi Zawadów w kompleksie leśnym znajduje się Jezioro Żółkin, które jest jednym z najładniej położonych leśnych jezior w powiecie bełchatowskim.

Pomimo współczesnych zmian cywilizacyjnych jezioro to zachowało do dziś swój dziki' charakter.

W Kurnosie warto zobaczyć głaz narzutowy o wymiarach 2 x 2 x 3,5 metra, który odnaleźć można w sosnowym lesie, rozciągającym się na południe od wsi.

 

Napoleońska Zagroda

Napoleońska Zagroda to gospodarstwo agroturystyczne położone we wsi Napoleonów

w gminie Kamieńsk. Otoczone pięknymi lasami jest ostoją ciszy i spokoju.

Na terenie gospodarstwa znajdują się : jadłodajnia z kuchnią regionalną , bar z paleniskiem

w środku, dla tych którzy chcą odpocząć od luksusu, mini zoo, basen , sauna , wędzarnia , grill, ogrodzony maneż do jazdy konnej, mały okólnik dla tych, którzy rozpoczynają przygodę z końmi, padoki z pasącymi się naszymi konikami , zabytkowa kuźnia ( 170 lat ), wielki plac zabaw dla dzieci.

Zagroda w Napoleonowie posiada 60 koni, różnych ras , przygotowanych do profesjonalnej jazdy konnej, doskonalenia umiejętności jeździeckich, a także do sportu (skoki)

Miłośnikom koni proponuje: jazdy konne na maneżu i w terenie , rajdy konne jedno i kilkudniowe, przejażdżki karetą, bryczką lub tramwajem konnym oraz kuligi.

 

Góra Kamieńsk

Tor saneczkowy na Górze Kamieńsk  to jedyny taki tor w centralnej Polsce.

Długość toru, prędkość, serpentynowy tor zjazdowy z licznymi zakrętami zakończony karuzelą  z pewnością wyzwolą dużą dawkę adrenaliny i zapewniają niesamowitą przygodę. Natomiast niezapomniane widoki, panorama okolic, malownicze  miejsce dostarcza  niezapomnianych wrażeń.

Prędkość zjazdu kontrolowana jest przez zjeżdżającego za pomocą hamulca.  Maksymalna prędkość jaką można osiągnąć zjeżdżając to 40km/h. Zjazd jest całkowicie bezpieczny. Nowoczesna konstrukcja wyklucza wypadnięcie saneczek z toru. Każde z dwuosobowych saneczek posiada pasy bezpieczeństwa. Z toru mogą korzystać dzieci od trzeciego roku życia, z tym że do 8 lat koniecznie pod opieką osoby dorosłej.

Jego trasa ma 620 metrów/tor wjazdowy 365 m. Do dyspozycji turystów jest 35 sanek.

Trasa dla saneczkarzy biegnie serpentynami. Maksymalna prędkość, z jaką będą mogli mknąć, nie przekroczy 45 kilometrów na godzinę.

 

Kompleks narciarski OSiR Góra Kamieńsk, jest najdłuższym stokiem narciarskim w centralnej Polsce. Nowa, czteroosobowa kolejka, z ruchomym chodnikiem gwarantuje komfort i dużą przepustowość (około 2000 os./h). Główna trasa ma długość 760 metrów. Jej szerokość waha się od 30 do 150 m, natomiast różnica wzniesień to 123 m. Stok jest oświetlony i czynny  do późnych godzin wieczornych.

W okresie letnim Góra Kamieńska dostępna jest dla wielbicieli jazdy na rowerach.

Na rowerzystów czekają trzy wytyczone i oznakowane trasy o różnym stopniu trudności. Najdłuższa i najtrudniejsza  czerwona ma długość 18 km. Również trudna jest trasa żółta o długości 12 km, podobnie jak najłatwiejsza  niebieska. W sumie na Górze Kamieńsk i wokół niej wytyczono 42 km tras rowerowych.

Dojazd:



Z Warszawy
Wyjazd z centrum miasta w kierunku Janek. Droga E67 do okolic Piotrkowa Trybunalskiego, następnie zjazd w drogę E75. Na wysokości Kamieńska na światłach skręcamy w prawo w stronę Bełchatowa w drogę 484.
W miejscowości Łękawa, na ostrym zakręcie w prawo, zjeżdżając z drogi głównej, jedziemy prosto przez las i wyjeżdżamy przy hotelu.

Z Katowic
Wyjazd z centrum miasta w kierunku Częstochowy, wjazd na drogę E75. Na wysokości Kamieńska na światłach skręcamy w lewo w stronę Bełchatowa w drogę 484.
W miejscowości Łękawa, na ostrym zakręcie w prawo, zjeżdżając z drogi głównej, jedziemy prosto przez las i wyjeżdżamy przy hotelu.

Z Łodzi
Wyjazd z centrum miasta droga E75 w kierunku Częstochowy. Na wysokości Kamieńska na światłach skręcamy w prawo w stronę Bełchatowa w drogę 484.
W miejscowości Łękawa, na ostrym zakręcie w prawo, zjeżdżając z drogi głównej, jedziemy prosto przez las i wyjeżdżamy przy hotelu.
Alternatywnie droga nr 14 do Pabianic, następnie droga 485 do Bełchatowa, w Bełchatowie na rondzie w kierunku Rogowca, po ok. 10 km, kierując sie znakami skręcamy w lewo i dojeżdżamy do hotelu.

Z Wrocławia
Wyjazd z centrum miasta droga E67 w kierunku Warszawy, w miejscowości Kluki, kierując sie znakami skręcamy w prawo w kierunku Nowego Janowa (Rogowca). W miejscowości Rogowiec, skręcamy w lewo, a po 200 metrach w prawo w drogę do hotelu.
Alternatywnie droga E67 do Bełchatowa, na światłach przy MC'Donaldzie w prawo w drogę 484, na kolejnych światłach w prawo, w kierunku Rogowca po ok. 10 km, kierując sie znakami skręcamy w lewo i dojeżdżamy do hotelu.

Z Poznania
Wyjazd z centrum miasta drogą nr 11 do Sieradza przez Jarocin, Pleszew, Kalisz. Z Sieradza jedziemy przez Zduńska Wolę do Łasku drogą nr 12. Dalej drogą 483 dojeżdżamy do miejscowości Buczek. Stamtąd drogą 484 przez Zelów do Bełchatowa. Na rondzie w Bełchatowie kierujemy się w stronę Rogowca. Po wyjeździe z miasta, po ok. 10 km, kierując się znakami skręcamy w lewo i dojeżdżamy do hotelu.